Şiir

Son Bilet

Bir keresinde yalnızdık seninle

Saksıdaki çiçeklere su vermiştik

Ve utanmıştık sonra.

Rüzgar perdeleri dans ettirirdi, izlerdik

Balkondan seyrederdik çocukları

Ben, hiçbir mahalleyi böyle sevmemiştim.

 

Mavi kapılı evlerde oturmak cesaret isterdi

Çünkü gökyüzü kadardı o evler

Yani bir kucaklamaya kalksak kollarımız kopardı.

Düşünür ve sevişirdik sonra

Mavi kapıları mı yoksa gökyüzünü mü bilemiyorum.

Düşünür ve iç geçirirdik.

 

Bir keresinde seninle ben rasyoneldik

Ama kaçamıyorduk otobüslerden

Hep bir cam kenarı buluyordu bizi

Ve hep bir trafik lambasında göz göze uyuyorduk

Bu yüzden son bileti şuursuzdu gecelerin.

 

Ama nemli gözlerini okşayıp

Yıldızları da öperdik gamzelerinden

İlmek ilmek susardık ve sevişirdik sonra

Yani şu el kadar coğrafyada n’apsak gün batımıydı.

 

Mavi kapılı evlerde oturmak cesaret isterdi

Çünkü gökyüzü kadardı o evler

Bir kucaklamaya kalksak kollarımız kopardı,

Toplayamazdık.

 

Bir pazardır çınar ağaçları altında

Sen ve ben ve biraz da bulutlu aslan sütü.

Gölgeler soğumaya yüz tutmuştur tenine düşen güneş izinde

Ve yastık lekesi sabaha varmak üzeredir.

 

Bir keresinde yalnızdık seninle,

Bir akasyaydık

Sular altında kaldı bir kent

Ve yeşerdikçe yeşerdi yapraklarımız

Utanırdık ama unutamazdık toprak kokulu yarınları.

 

Bir keresinde Ege’de bir dalga boyuyduk seninle

Ve hayret ederdik kumsalda kuş kanatlı yıldızlara

Çünkü gamzelerinden öperdik, ses etmezlerdi.

 

Yalnızdık seninle,

Gün batımıydı bu şiir,

Bir bankta buluştuk gözlerinle

Ama kaçamıyorduk otobüslerden.

Hep bir cam kenarı buluyordu bizi

Ve hep bir trafik lambasında göz göze uyuyorduk

Bu yüzden son bileti şuursuzdu gecelerin

Ölmedik.


 

Previous ArticleNext Article