Şiir

Çiçek ve Ölüm

Uzun yırtmaçlı ve yalnız ellerim

Omuzladılar bu vakitler bir cenazeyi

Bir tren ağırlığıydı raydan çıkmışlığım

Geç oldu,

Ertelendi zamanlar.

 

Çiçek ve ölüm

Ve göç yolları şuramda bir gösteri sabahına uyanır gibi

Bin mutluluk düşürdü her metrekarelik yokluğuma

Adımı bitmez bir yolculuğa bağışladım

 

Bir yeşil, nasihatle artarak çoğaldı içimde

Ayaklarımızdı bütün yorgunluğumuz

Öyle demiştik

Sonra, susarak serildik yollara

Geç oldu,

Aradık bulutlu saatleri

 

İncitildi şiirlerim

Sesimi bir gün doğumu gibi sakladım gölgesine ağaçların

Bir karanfili yaktım ellerimde

Bir karanfil kana susadı

Ve geç oldu

Kuruldu saatler.

 

Uzun yırtmaçlı ve yalnız ellerim

Omuzladılar bu vakitler bir cenazeyi

Bir tren ağırlığıydı raydan çıkmışlığım

Unutmuş muyduk?

Bir yetim çığlık mıydı dilimizde törpülenen çiçekler,

Hayır!

Sadece yalnızdık, öyle demiştik

Ve gün geceye döndü aniden.

 

Çiçek ve ölüm

Ve lacivertin içinde bin bir can yarası

Tanrım! Kollarım kesik

Ellerimle yollarımı tutuyorum artık

Protez sözcüklerle incitiyorlar şiirlerimi

Bir kurşunu göğüsler gibi susuyorum.


 

Previous ArticleNext Article