Nazlıcan Dilber

ayıbım örtüsüz.

adem havva ve ben aynı anda kovulduk cennetten dünya kurulalı sürgünüm yerin yüzüne başım dik gözüm korkusuz ayıbım örtüsüz alıştım …

kırk kat.

önce kırk kat et sonra kırk kat deri ve naylon bir torbaya sardım kendimi kuytuda hayvan leşi gibi kimsesiz kaldı …