Şiir

Kemikten Yalnızlıklar

Otobüsler niçin vardır

Bir yerden bir yere şiir yazmak için mi?

Boşuna mı buğulanır camları usulca.

Ufak birkaç şiir yazılabilsin diyedir aslında

Otobüsler yüreğini dinlemek içindir.

Bakar durursun geçtiğin zamanlara

Kaç durakta kaç gülümseyiş olduğunu saymaya çalışırsın

Bir, iki,

Hızlıca akıp giden sokaklara bakarsın

Ayrılıkların hesabını tutmaya çalışırsın.

 

Bazen ise bir durak olur yüreğin

Ve yolun başında görününce sen

Hızlıdan çarpmaya başlar.

Elimi kaldırırım,

Duraklar durmak içindir

Bir merhabadır

Bekleyen yalnızlıkları alıp götürmektir

Oysa sen durmuyorsun.

Yavaşlıyorsun,

Bir selam veriyorum…

Almıyorsun!

Geç kalmaktan korkuyorum,

Bir yere,

Bir zaman aralığında.

Bir daha ne zaman geçersin buradan?

Geç kalacağım.

Geç kalacağım.

Aslında,

Bundan sonra hangi sen gelsen geç kalırım biraz.

 

Peki gökyüzü niçin vardır?

Otobüs yarım kalsın şimdilik.

Zaten yarım kalan bir şiir gibi değil midir hayat?

Gökyüzü niçin vardır?

Bulutları seyretmek için midir?

Peki geceleri,

Yıldızlar için midir?

Belki de dolunay içindir.

İki yalnızlığın aynı anda bakması ile kalabalıklaşır mı gökyüzü?

İki yalnızlığın

İki ayrı yerde

Aynı yıldıza bakması sevindirebilir mi kemikten yalnızlıkları

 

Gökyüzüdür.

Bilinmedik kuşların ötüşü ile doludur.

Hem şehirlere benzemez

Sevmez yeryüzünü

Yalnızlığı yalanı

Baksanıza ne kadar da uzak

Bize

Yeryüzüne.

Yeryüzündeki gülümsemelere benzermiş gök.

 

Bir de gökyüzü ikimiz içinmiş

Bunu daha önce söyledim mi bilmiyorum.

Yalnızken aynı göğe bakarsa gözlerimiz

Kalabalık oluruz

“Herkes uyur bir biz kalırız”

Şiirler asarım gökyüzüne uzaklardan

Gülümseyişini asarsın yıldızlara

Her gece seyrederim

Gök işte senin için vardır

Otobüslere ve duraklara dönecek olursak

Şimdi hatırladım.

 

Senin

İçin

Vardır.

Previous ArticleNext Article